Levenskrachtige kinderen kunnen tijdens het opgroeien met behulp van het aanpassingsvermogen vanuit een zelfobservatie de drang krijgen te blijven luisteren naar wat een ander tegen hen zegt. Door wat ze die ander horen zeggen kan er bij hen een afwachtend, afwerend en ongeïnteresseerd gevoel ontstaan. Kinderen die in gesprek willen blijven kunnen dan met het empathisch vermogen de zelfwaardering krijgen die hen de mogelijkheid geeft de vragen te stellen die erop gericht zijn een ontvankelijk, betrokken en meelevend gevoel te krijgen. De reactie van een ander op hun vraag kan hen een apathisch, teruggetrokken en afstandelijk gevoel geven. Kinderen die daarbij verkild en rillerig worden krijgen dan een zelfkleinerend gevoel en srellen geen vragen meer. Bij hen kan er dan de drang ontstaan de ander te kleineren door te blijven luisteren naar wat er gezegd wordt. Zij kunnen dan vanuit hun aanpassingsvermogen via een zelfobservatie weer aandachtig, belangstellend en geïnteresseerd zijn. Door hun omstandigheden kan er bij kinderen de drang gaan ontbreken om met behulp van het empathisch vermogen vanuit een zelfwaardering de vragen te stellen die erop gericht zijn een ontvankelijk, betrokken en meelevend gevoel te krijgen. Voor hen wordt het dan ook lastig om tijdens een gesprek met een ander te blijven luisteren naar wat er gezegd wordt. Levenskrachtige kinderen kunnen dan met hun denkvermogen zelfstandig diep gaan nadenken over wat een ander tegen hen zegt. Dat geeft hen de mogelijkheid zich onafhankelijk, standvastig en voldaan te voelen. Bij een afhankelijk, onstandvastig en onvoldaan gevoel gaan zij vanuit het oordelend vermogen en het zelfvertrouwen zich uiten. Zij zeggen dan spontaan, vol vertrouwen en oprecht welke gedachten er bij hen zijn opgekomen. Het onbegrip van een ander kan ertoe leiden dat zij zwijgzaam, wantrouwend en onoprecht worden. Het beschouwend vermogen geeft levenskrachtige kinderen die niet meer willen liegen de mogelijk om zelfverzekerd te besluiten niets meer te zeggen. Dat kan hen dan een vastberaden, enthousiast en energiek gevoel geven. Kinderen die regelmatig dat besluit nemen richten zich dan vooral op hun eigen gedachten en wensen. Bij hen kan er het probleem ontstaan dat gediagnostiseerd kan worden als autisme.

Voor autisten is het belangrijk dat zij vanuit het begrip van een ander tijdens een gesprek de tijd en ruimte krijgen om met het denkvermogen diep na te denken over de vraag die aan hen gesteld wordt. Een zelfstandig, onafhankelijk, standvastig en voldaan gevoel geeft hen dan de mogelijkheid om vanuit het oordelend vermogen met zelfvertrouwen zich te uiten. Zolang zij zich door een ander begrepen voelen kunnen zij spontaan, vol vertrouwen en oprecht zeggen welke gedachten er bij hen zijn opgekomen.